Een beknopt verslag van onze reis door de USA in 2008. We beginnen half juni in Las Vegas, gaan van daaruit via route 66 richting Arizona en daarna naar New Mexico, vervolgens naar Colorado en via Utah weer terug naar Las Vegas, Nevada.
We beginnen deze reis dus in Las Vegas. Vegas is hot. Letterlijk. Op de TV wordt gesproken over een hittegolf. De vooruitzichten zijn dan ook zodanig: elke dag boven de 40 graden. En we zijn er inmiddels achter dat dat heel erg warm is. En voorlopig blijft het zo. Elke dag 40+. Maar goed, als je het koele binnen een beetje afwisseld met het hete buiten gaat het prima. Natuurlijk de grote resorts bezocht. Je kent ze vast wel: Ceasar’s Palace, Venetian, Mirage, Paris, Luxor, New York New York en al die anderen. In de Venetian wandel je rond het san Marco plein en varen gondoliers af en aan.
Achter ons hotel en tegenover de biergarten is het Hard Rock Café. Daarachter het gigantische Hard Rock Hotel maar daar gaat het nu niet om. In het café is lekkere muziek en prima eten.

We blijven een kleine week in Vegas en reizen dan door naar Flagstaff. Als je naar het zuiden rijdt kom je over de Hooverdam. Deze dam in de Colorado is de basis voor een grote waterkrachtcentrale. Indrukwekkend ! De weg vervolgt naar Kingman en gaat door droog, dor en heet woestijngebried. Vanaf Kingman gaan we over de legendarische Route 66. We overnachten in Flagstaff. De volgende dag naar de Grand Canyon, we zijn nu toch in de buurt...
De reis gaat verder vanuit Flagstaff naar het zuiden richting Sedona. Via de 89a, en echt, het is een prachtige route. De kronkelige weg voert door dichte bossen en, wat verder op, door de Red Rock Mountains. Sedona en het gebied ten zuiden daarvan is indian country. Dat wil zeggen de indiaanse invloed is overal zichtbaar. Hopi vooral. De Hopi flute player kom je veel tegen. Verderop komen we langs de resten van oude nederzettingen, pueblo’s. De beroemde pueblo’s van Montezuma en Tuzigoot zijn gemaakt door Sinugua indianen. Een dag later gaan we naar Gallup in New Mexica. Hier overheerst het klassieke Arizona landschap met uiitgestrekte prairies en berglandschappen.
We passeren Meteor crater daar waar ooit een meteoor is ingeslagen wat een enorme krater heeft achter gelaten. Dan op weg naar Winslow bekend van de Eagles hit "take it easy". We slapen in El Rancho, een historisch hotel in Gallup waar vroeger veel filmsterren hebben geslapen tijdens de opnames van de vele westerns die hier destijds zijn gemaakt.
Dan richting Santa Fé,  New Mexico. We komen langs het drukke Albuquerque en rijden door naar Santa Fé via een prachtige zgn. scenic byway. Dit soort wegen gaat vaak door prachtige natuur en kleine dorpjes. Je ziet dan het Amerikaanse platteland op z'n best.

Santa Fé blijkt een prachtig authentiek stadje te zijn met een prettige sfeer. Santa Fé is weliswaar de hoofdstad van New Mexico maar er wonen maar zo’n 60.000 mensen (Albuquerque 600.000). Toch heeft het de grandeur van een belangrijke stad. Het is een prachtige kleurrijke stad waar veel te zien is. Toch rjden we later op de dag nog even naar Los Alamos, bekend van "the Manhattan Project" in WW2. Hier is de atoombom ontwikkeld en gebouwd en het plaatselijke museum laat o.a. exacte replica’s zien van Little boy en Fat Man, de atoombommen die Hiroshima en Nagasaki verwoesten.

Van Santa Fé reizen we naar Taos, een korte rit, een dikke 100 km. Maar die rit voert dan wel door het dal van de Rio Grande wat steeds mooie beelden geeft. Omdat het een korte rit is en we dus vroeg in Taos aan zullen komen besluiten we de rondrit te doen ten noorden van Taos, de zgn. "Enchanted Circle".  Dit is een soort van Alpen landschap met hoge besneeuwde bergtoppen en gaat rond Wheeler’s peak. In de winter een druk bezocht skigebied. Eerste dorp op de route is Angel Fire, waar het Vietnam Veterans memorial is, en dan volgen Eagle's Nest en Red River. Laat op de dag komen we in Taos. De volgende dag gaan we richting naar Durango, Colorado. De droge dorre prairies maken plaats voor groene weiden, heuvels en uitgestrekte bossen. De weg loopt door een werkelijk schitterend landschap. In Durango kruisen we juist een stoomtrein van de Durango-Silverton railway. Dit is smalspoor en loopt gewoon, zonder overwegen oid, dwars door de stad. Lekker strak spoor ook. Voor 100$ kun je naar Silverton en terug, een reis van 2x 3,5 uur !
Zie de prachtige plaatjes in het fotoboek De volgende dag gaan wij ook van Durango naar Silverton maar dan via de San Juan Skyway. Silverton ligt op zo’n 3 km hoogte tussen de nog besneeuwde toppen van de Rocky Mountains. Eind van de middag weer terug naar Durango, eten bij het Texas BBQ naast de Aminas rivier. We reizen door naar Moab. Eerst naar Cortez via de San Juan Skyway en in Cortez omhoog via Route 666, the highway to hell, en dan rijd je vanzelf Utah binnen. Het landschap verandert ook gelijk. Het groen van de laatste dagen maakt plaats voor het steenrood van de Arches.

De volgende dag hebben we alle tijd om Arches en Canyonlands National parks te bezoeken. Eerst Arches want de ingang daarvan is maar een paar mijl van hotel. Direct na de ingang wordt het al rood voor je ogen. De ene na de andere rotsformatie doemt voor je op. De foto’s spreken voor zich. T’is maar goed dat we geen Ektachrome meer gebruiken want een paar honderd foto’s schiet je hier zo maar….
De volgende dag gaan we van Moab naar Torrey. Nadat we de Arches met z’n rode pracht voorbij zijn gereden gaat de volgende 50 mijl dwars door de woestijn. De San Rafale Desert. En dan volgt al gauw de ingang van Capitol Reef, een national park mooie formaties en fraaie vergezichten.We slapen in Torrey. Dan naar Kanab via scenic byway 12, een weg met de bijnaam "a journey through time byway". We zijn er nog niet helemaal achter wat daar precies mee bedoeld wordt maar in elk geval kom je vele variaties van moeder natuur tegen.
Voor Escalante zie je de indrukwekkende Grand Stairway Escalante al als een grote stenen muur voor je opdoemen. Het is een gigantisch nationaal monument. En dan naderen we Bryce Canyon met zijn karakteristieke vormen en kleuren. En dan de volgende dag gaat het weer naar Las Vegas waar het wederom bloedheet, ruim boven de 40 graden, is en in de zon houd je het niet lang uit. En "de haardroger" staat ook weer aan: de woestijnwind maakt het voor het gevoel nog warmer. (Het is nu ik dit schrijf 10 uur s’avonds en de thermometer staat op 37 graden. Vies warm.) Dus snel naar ons hotel. Laat dat nou eens ontzettend meevallen ! Tuurlijk, we weten wel zo ongeveer wat we geboekt hebben maar meestal is de reclame beter dan de realiteit. Het is een zo'n time share woning met alle gemakken en bovendien een zwembad, helemaal prima. De volgende dag is het feest, Independance day. Daarna zit deze prachtige reis er weer op.